تماشا کن این زوال زیبا را
تماشا کن این تمامت شکوه و زیبایی و استواری را که روی زانواش تکیه زده و دارد آرام آرام خرد و نابود می شود، آقای عقل کل، کسی که همیشه می دانست، همیشه می فهمید. همیشه پیش بینی می کرد. همیشه اول بود، می خواهد رکورد بزند، رکورد زوال. زودتر از هر کمال دیگری می خواهد نقصان بپذیرد. از اوج خسته، می خواهد فرود بیاید، از بالا بیزار، می خواهد خاک شود، از خدا ناامید می خواهد خایه های شیطان را رنگ کند. این زوال زیبا را که خود این زوال پذیر هم محو زیبایی اش شده تماشا کن و ببین من حتی وقتی دارم تمام می شوم هم قشنگ و به یاد ماندنی تمام می شوم. من حرف ندارم. همیشه کاری کردم که چشم هایت خیره بماند به هنرنمایی هایم. تماشا کن این زوال را. قشنگ است، دیدنی است. تعریف کردنی است. بیا و ببین که آدم آخر می شود همان حرفهایی که هیچ وقت جرأت زدن شان را نداشت، آدم می شود جایی که هیچ وقت نتوانست برود، آدم می شود آدمی دیگر. زوال فرصت اعتراف است. هر انچه بعدش می ماند پاسخ پرسش های چندهزار ساله توست. سقوط خوب است برای کسی که می داند اوج هم حوصله آدم را سر می برد و خبری نیست در تعالی. بگذار آرام آرام، نفس به نفس بمیرد این من  ِ تو ندار. تو، تو نیستی. تو تمام چیزهایی است که نبوده و نیست. که آینده برای داشتن شان خیلی فقیر است. تو آن چیزی است که تنها مرگ لیاقتش را دارد. تو یعنی هیچ چیز. من یعنی همه چیز.